حكيم از كار لغو و بيهوده منزّه است و از آيات و روايات استفاده مىشود كه هدف از خلقت انسان همانا تحصيل كمالات و فضايل نفسانى و كسب درجات و رسيدن به مقامات عاليه است و رسيدن به اين اهداف عاليه بدون برنامه دقيق و احكام و قوانين كامل و جامع مقدور نيست بلكه براى رسيدن و دست يا بى به اين مقامات با ارزش به احكام و مقرراتى نيازمند است كه حقوق فردى و اجتماعى او را حفظ كند ، آزادى و آرامش او را بر قرار و تأمين كند ، راه تكامل و برنامه كسب كمالات و سعادت را به او بنماياند و معلوم است كه چنين برنامه‌اى با عقل محدود و فكر ناقص بشر انجام‌پذير نيست ، زيرا كه انسان نيازهاى گوناگون و فراوان خود را مانند آفريننده خود نمىشناسد و از راه‌هاى رسيدن به مقصود خويش آگاهى ندارد ، از آنچه موجب سعادت دنيا و آخرت او بشود خبر ندارد ، بلكه اكثراً خوشبختى و سعادت خود را در به دست آوردن نيازهاى مادى و منافع دنيوى مىدانند و از نيازهاى معنوى و اخروى غافل مىشوند بلكه غالباً مصالح و منافع خود و وابستگانشان را بر مصالح ديگران ترجيح داده ، دست به هر كار مىزنند . خلاصه از آنجا كه سعادت بشر در دنيا و آخرت در گرو اعتقاد سالم و عمل به برنامه‌ها و دستورات اسلام و تطبيق برنامه‌هاى روز مرّهء زندگى ( فردى و اجتماعى ) بر قوانين سعادت‌بخش اسلام مىباشد ، لذا ضرورت دين در جامعه قابل انكار نيست .